■ Muhammed Ata YÜKSEL Bunu mutlaka yazmalıydım. -I- Yıl iki bin on dokuz. Mevsim sonbahar. Bu yılı iki yaşlının göçü dolayısıyla pîreyn yılı olarak hatırlayacağım. Öteden beri sonbahara ayrılık ve hüzün mevsimi deniliyor. Öyle de oldu bizim için. Önce Hacı Cumayê Zilfê Elî'yi, bir ay arayla da Hacı Said Ahmedê Ceyran'ı toprağa verdik. Her eşya mutlaka bir gün aslına, kaynağına geri döner. Her şeyin bir yuvası vardır. Yuvalarına, ait oldukları topraklara, göç dönen iki kartal gibi yeryüzünden toprağın bağrına süzüldü onlar. Ne mutlu onlara! -II- O'nu daima; bir bahar günü, pırıl pırıl güneşli bir günün öğle vaktinde, xanîyê malê'ye vaktiyle ek olarak betondan yapılan evin doğu kısmında kalan ahırla bitişik odasında; rengi bazen kırmızı bazen sarı bazenleri de yeşil olan o yer örtüsü seccadenin üzerinde öğle namazına durmuş haliyle hatırlayacağım. Bense kalkıp abdest almaya üşendiğim için o çocuk yaşımda (6-7 yaşımda) yerde uzanık vaziyette gözlerimle ...